Column van een vuurwerkliefhebber

14-11-2020
The Day After.

Het zal niemand ontgaan zijn. Er zijn inmiddels al vele berichten over vol geschreven: de Regering heeft gisteren voor aankomende jaarwisseling een vuurwerkverbod afgekondigd.

Deze traditie wordt al jaren stukje bij beetje steeds verder ingeperkt. Diverse producten waar vele liefhebbers mee opgegroeid zijn werden eerder al verboden, en ook werd het tijdsbestek waarin we onze hobby, onze passie, uit mogen oefenen al ingeperkt van 16 uur naar slechts 8 uur.

En ondanks dat kwam het nieuws bij velen keihard binnen. Zo ook bij mij.
Ik ontleende een groot deel van mijn identiteit aan de jaarlijkse traditie van het afsteken van consumentenvuurwerk voor de viering van het oud en nieuw.
Dat klinkt voor veel mensen waarschijnlijk ongeloofwaardig of onrealistisch, en sommigen zullen het zelfs kinderachtig noemen, en dat mag. Ik word namelijk kinderlijk gelukkig als de tijd weer daar is waarin ik samen met vrienden en familie zelf wat lontjes aan mag steken.

Mensen ontlenen hun identiteit aan de meest uiteenlopende dingen. Mensen definiëren zichzelf aan de hand van hun werk, het uitoefenen van hun favoriete sport, het koesteren van een passie voor dieren, of door zichzelf een muziekinstrument meester te maken. De mogelijkheden zijn vrijwel eindeloos.
En nu hebben mensen, de beleidsmakers, buiten de vuurwerk liefhebbers om besloten dat dat deel van wat ons ons maakt verboden is. Dat dat deel van onze identiteit niet meer mag bestaan.
En dat doet pijn. Erg veel pijn.

Er wordt ons toegezegd dat het slechts een tijdelijk vuurwerkverbod is, dat de traditie volgende jaarwisseling weer doorgang kan vinden. En ik hoop vurig dat dat waar is.
Toen ik nog een kleine jongen was, was ik al twee maanden voor de jaarwisseling in alle staten. Ik kon niet wachten tot de etalages van de vuurwerkwinkels gevuld werden met al het moois wat er dat jaar te koop zou zijn, en ik liet geen kans onbenut om even glunderend voor het raam te blijven staan kijken.
De grote voorpret begon pas wanneer de
Vuurwerkfolders op de mat vielen. Daar keek ik dan eindeloos doorheen, om uit te dokteren wat ik van mijn kleine budget kon kopen, zodat ik zoveel mogelijk lontjes had om aan te steken.
Onder de gloed van de kerstboom in de woonkamer kwam er langzaam maar zeker een ingevulde bestellijst tot stand, die we dan in de dagen daarna in gingen inleveren bij de vuurwerkwinkel. En daarna restte er niets anders dan zenuwachtig de nachtjes slapen af te tellen tot het moment kwam dat het langverwachte vuurwerk eindelijk opgehaald kon worden. Wat waren dat een magische tijden.

Ik hoop dat het vuurwerkverbod inderdaad van tijdelijke aard is. Want ik moet er niet aan denken dat toekomstige generaties, waaronder hopelijk ook mijn eigen kroost, nooit zullen weten hoe vuurwerk ervoor zorgt dat de kerst en de jaarwisseling de meest magische dagen van het jaar zijn.

Vuurwerk zal nooit helemaal uitgebannen worden, en vuurwerk zal altijd onlosmakelijk met de feestdagen verbonden blijven.
Het verbroedert ons, het ontroert ons, het laat ons vergeten, het helpt ons onszelf te uiten, en het laat ons beleven.
Het laat ons onszelf zijn.
Het is een deel van onze identiteit.
Laat ons alstublieft onze identiteit behouden.

Dit stuk is hier gedeeld omdat HVLV denkt dat het precies dat gevoel oproept wat liefhebbers in de decembermaand voelen.
HVLV is voor promotie doeleinden op zoek naar beeldmateriaal wat laat zien wat de vuurwerktraditie bij mensen losmaakt: foto- en videomateriaal waarop te zien is hoe mensen met elkaar van de traditie genieten.
Heb jij zulk beeldmateriaal wat wij mogen gebruiken? Stuur dit dan op naar sfeer@hvlv.nl, en help ons strijden voor het behoud van de Nederlandse vuurwerktraditie!
We zijn je erg dankbaar.

Team HVLV

Tekst column: Jeffrey Peters

Ⓒ Hollandse Hoogte / Jeffrey Groeneweg

One Response

Plaats een opmerking

Je email adres word niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *